Wat doe je op een regenachtige dag in je vakantie? Juist. Je gaat naar een museum.
De aanleiding daarvoor ligt alweer een jaar of acht in het verleden. We kochten ergens een blauw koffertje. Een eenvoudig, simpel koffertje, ongeveer A4-formaat. Een beetje vintage, een beetje sleets. Bij thuiskomst bleek dat er nog documenten in zaten. Het was het koffertje van de heer Bekkers, een binnenvaartschipper, met kasboekjes, facturen en opbrengsten van verschillende vaarten in de regio.
Eerlijk gezegd was mijn eerste gedachte: die paperassen kunnen wel weg. Chrit zag er echter meteen het belang van in, zeker omdat het schip lokaal gesitueerd was: in de haven van Maasbracht. En laat daar nu net een museum over de binnenvaart zitten.
Er volgde wat mailverkeer over en weer, maar uiteindelijk strandde dat ergens in de coronatijd.
Tot afgelopen week.
Vakantie. Regen. En een helder moment.
Dus gingen we in de stromende regen naar het museum. We boden onze vondst aan en lieten ook een tekening zien van een schip dat in 1944 door de Duitsers tot zinken was gebracht.
We waren eigenlijk in de veronderstelling dat we een vriendelijk “dank je wel” zouden krijgen en daarna weer verder konden. Maar dat liep anders.
Er werd een vrijwilliger bij geroepen en die begon te vertellen over het schepenkerkhof van Maasbracht. We liepen naar een maquette van de haven en op basis van de naam van het schip - de Vitesse van Bekkers - konden we het schip ook daadwerkelijk terugvinden.
En toen begon het ineens te leven.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, op 30 september 1944, brachten de Duitsers de complete vloot in de haven van Maasbracht tot zinken. De dag ervoor hadden ze de uitgang van de haven versperd en de schippers gewaarschuwd. De bedoeling was te voorkomen dat de schepen na de bevrijding door de geallieerden gebruikt konden worden.
Na de bevrijding werden de schepen vrijwel allemaal weer boven water gehaald en opnieuw vaarklaar gemaakt.
De Vitesse van Bekkers was een kleine sleepboot. Zo'n schip dat de grotere binnenvaartschepen voorttrok naar andere havens.
En ineens waren die oude papieren uit dat blauwe koffertje niet langer zomaar wat vergeelde administratie. Ze hoorden bij een schip dat daar, op die plek, onderdeel was geweest van een heel stuk lokale oorlogsgeschiedenis.
De documenten zijn officieel overgedragen aan het museum. Dat werd bezegeld met een handdruk en een welgemeend dank je wel.
Daarna hadden we nog even tijd om de rest van het museum te bekijken. Maar door alle verhalen en informatie die we inmiddels hadden gekregen, was het tegen die tijd al bijna sluitingstijd.
We kwamen dus eigenlijk alleen maar oude documenten brengen.
En gingen naar huis met een verhaal over een scheepskerkhof.
