Jozef

Dit beeld heeft voor mij iets magisch. Volksgeloof vertelt dat wanneer je een Jozefbeeld in de tuin ingraaft, ondersteboven met het gezicht naar de woning, je huis snel verkocht is.
Ik vertelde dit jaren geleden aan iemand die haar huis al lang te koop had staan, ze vroeg of ze hem mocht lenen... en verkocht haar huis in die week.
Zo is hij nog een keertje uitgeleend, wederom met goed resultaat.
Toen ons huis in de verkoop kwam, heb ik hem gevraagd of hij zijn werk nog een keer wilde doen. Jozef is razendsnel, want ons huis was binnen 12 uur verkocht.

De verhuizing komt er aan. Aan de ene kant duurt het me te lang, aan de andere kant zie ik er wel tegenop. Het is niet alleen de verhuizing, er komt ook nog een redelijke verbouwing aan. Gelukkig kan het nieuwe huis gefaseerd verbouwd worden. Maar fase 1 is een pittige omdat er gelijktijdig verhuisd moet worden.
Nu al is het een tijd van keuzes, veel dingen uitzoeken en vastleggen voor een huis was nog niet eens ons eigendom is.
Kozijnen, stukadoor, hypotheek, deuren, testament, samenlevingscontract, zonnepanelen, dakdekker, wandafwerking...
Keuken en badkamer blijven voorlopig maar wat het is...
De crisis is voorbij en om in oktober een vakman te hebben moet je hem nu vastleggen... Het is niet anders.

We gaan het redden, het wordt supergaaf!
Maar daarom ook wel even een pas op de plaats komend weekend, de winkel dicht, even tijd voor overleg en voor elkaar.

Fijn weekend allemaal!

Ineens was je er...

Zoekend naar een huis voor mijn ouders, die op termijn kleiner en levensloopbestendig willen gaan wonen, kwam ik je weer tegen. In augustus vorig jaar werd je me aangeboden door een makelaar die wist dat we op zoek waren. Ik zei tegen Chrit: Dat huis... Nooit.
Ik klikte je weer aan, en bekeek je nog eens van top tot teen en printte je plattegrond uit. Streepte wat en ineens was het plaatje rond. Dit was hem. Chrit legde contact met de makelaar, een stilte volgde, daarop dat het moeilijk was, andere geïnteresseerden, en nog zo vanalles.
Ik baalde. Hoe had ik zo stom kunnen zijn, ik had de buitenkans laten schieten.
Ineens kwam bericht: maandagavond 17.00 bezichtiging. We stonden te popelen, liepen rond, keken elkaar aan en knikten bevestigend naar elkaar. We overlegden een paar minuten en gooiden een bedrag in de ruimte. Hierna volgde nog wat handjeklap en het was rond. Handtekening eronder en klaar...

De dag erna gaf ik akkoord om ons huis op Funda te laten zetten, het was al ruimschoots voorbereid, onze hulp en ik poetsten alles grondig. Een dag later was het zover. De eerste bezichtiging werd aangevraagd. SVP vandaag stond in de tekst. Ik belde en de mevrouw legde uit waarom. Ik ging snel de laatste puntjes op de i zetten en ze kwam, zag en overwon. Binnen 24 uur hadden we het rond en ik heb vervolgens meerdere mensen moeten teleurstellen. Gelijkertijd viel het te-koop-bord van de muur en landde in de voortuin. De goden waren het met ons eens...

Het besef komt langzaamaan wat er is gebeurd de afgelopen 2 weken en we durven jullie ook met een gerust hart mede te delen dat wij nog hier zijn tot eind september, en dat we hier met een daverende herfstshow gaan afsluiten.

Daarna gaan we onze droom laten uitkomen op Kerkplein 8 in Haelen.

Zonnestraal

De wekker ging om 4 uur. Niet uitzonderlijk vroeg voor een zondag. Iets eerder dan normaal vertrokken, de autoweg zuidwaarts was afgesloten hadden we op voorhand gezien. Dwars door dorpjes in het heuvelland gingen we richting het doel. In Maastricht kwamen voor de afgesloten tunnelbuis uit en er was geen weg richting de open tunnelbuis. Dan maar door de stad.

Op locatie was het nog donker. De eerste klap was een daalder waard en met het vullen van de dozen kwam ook de zon tevoorschijn. De jas ging uit, het vest bleef nog even aan.

We stapten weer de bus in en vervolgden onze weg, de zonnebril kon weer op.

Leuke dingen kwamen op ons pad. Het buitenseizoen is begonnen!

Terugblik op de winterstop.

Door: Ruud

2 maanden zijn omgevlogen, nog even en het is weer maart. Een terugblik met gemengde gevoelens, wat waren we toe aan een pauze, aan even rust, even de keuken voor onszelf, even de boel de boel te kunnen laten. Helaas was de rust van korte duur en werd het overschaduwd door het ziek zijn van een dierbare. Spannende tijden braken aan vol onzekerheid. Nu, na vrij korte tijd, kunnen we opgelucht ademhalen, het gevaar is geweken en het herstel is ingezet.

Hierna volgde enkele weken geleden de griep voor Chrit en voor mij. We kuchen en hoesten nog steeds, maar de pendeldiensten van bed naar bank en omgekeerd zijn voorbij. Tijd voor zonneschijn.

Natuurlijk waren er ook leuke dingen. De zaterdag dat we op bezoek waren bij onze Brabantse collega's, dat we niet met de bus waren, maar dat er toch een kast mee moest in een personenauto. De dag ervoor waren we in de winterefteling... Quality time voor ons beiden. Heerlijk.

Recent waren we nog op de beurs Maastrichts aardewerk in Zeist. Heerlijk om onze aardewerkvrienden weer allemaal te zien. Daarnaast heb ik mijn ouders kunnen helpen door veel op te ruimen, de schilder is geweest en ze hebben een nieuwe verwarmingsketel. Ze kunnen er weer even tegen.

Komende week ga ik beginnen om de winkel in orde te maken. We hebben gesmokkeld afgelopen zomer... niet alles is in de winkel gezet, maar we hebben wat reserves opgebouwd... Ik moet een beetje gniffelen als ik berichten zie van collega's zoekend in de vrieskou. Ik rijd 3 minuten naar de loods en ik heb dozen vol met supergave dingen... (Dit had ik me bedacht voorgaande winter, toen ik óók door de kou moest)

We hebben jullie gemist, we hebben er zin in. We gaan ons huis weer openstellen (en zoeken voort naar een andere locatie)
Daarom naast zaterdag, ook zondag open komend weekend. Zien we jullie? Beide dagen van 11-16 uur...

De 'zoon' van Downton Abbey

Verlangen...

Door Ruud: Een onrust maakte zich van mij meester... te lang had ik de Franse taal niet meer gesproken of gehoord. Te lang hebben mijn ogen niet intensief gespeurd en hebben mijn handen niet tussen spullen gezocht.
Ik overtuigde Chrit en we vertrokken gisteren zuidwaarts. Na een lange rit kwamen we aan bij een handelaar, we waren niet de enige. Voor de deur stond een lange rij, we sloten aan. De deur ging open en hij lachte toen hij ons zag. Ik gaf hem een hand en verontschuldigde mij dat ik zo lang niet geweest was. Hij knikte instemmend en vertelde dat hij had opgeruimd en had aangevuld. Hij gaf ons een stickervel met 'vendu' stickers. We gingen aan de slag.

Binnen 10 minuten waren de stickers op en begonnen we de meubels richting de bus te slepen. Het regende, maar dat kon me niet deren. De eerste tafel was langer dan de bus, maar hij moest en zou mee. Uiteindelijk volgden meerdere tafels, vele kisten, wat dozen met kleinere spullen en was het dak van de bus bereikt. De deuren bond ik met touw dicht.
Huiswaarts zou je denken. Nee, toch nog 2 andere adresjes. Nog een koffer en een bonbonschaaltje. Het paste nog nèt. Noordwaarts begon het te sneeuwen. Het verkeer reed langzaam. Ik voelde een gestage rust over mij neerdalen... Chrit dommelde naast me in slaap. Heerlijk tevreden.

(bovenstaande foto is een in mijn enthousiasme met olie vuilgemaakte broek, dè reden waarom ik altijd gebruikte kleding draag, Jeroen en Roy, dank daarvoor!)

Verzamelzielen

Het antwoord op de vraag hoe onze serviesverzameling tot stand is gekomen...

Het is Chrit zijn schuld, laat ik dat voorop stellen. Hij is geboren en getogen in de omgeving van Maastricht en hij draaide als kind al servies om, om naar stempels te kijken. Regout, dat was kwaliteit, zo was hem geleerd.

Ik verkreeg op jonge leeftijd het heilig hart beeld van mijn grootouders, een prachtig beige exemplaar, heel rustig van kleur. Ik was er weg van en begon meerdere beelden te kopen. Ik kocht partijtjes op en verkocht wat ik niet mooi vond of niet kon plaatsen. Tegen de tijd dat ik het ouderlijk huis verliet, lang geleden, had ik een collectie van meer dan 300 stuks, die ik grotendeels verkocht.

Chrit en ik leerden elkaar ongeveer 8 jaar geleden kennen. 2 verzamelaars die in elkaars leven komen. Het eerste servies, Distel bruin, werd gekocht. We gingen het ophalen en het bleek uit de inventaris van een inmiddels gesloten winkel te komen. Een winkel vol bruine serviezen.
We gingen huiswaarts met Distel. Enige weken later gingen we met een grotere auto weer naar de verkoper en kochten alles.
Gloxinia/Pisa/Olga/Saigon, alles in bruin... en nog veel meer bruine decors.

Zo is het gekomen... en nu jaren later hebben we een eigen winkel... en ben ik net een hamster. Naast de winkel hebben we een loods en als ik daar in wil, gaat de poort open en moet ik eerst rolcontainers eruit rijden en me een weg banen over paadjes van geringe breedte...

Jullie weten vast dat we op zoek zijn naar een nieuwe locatie om zowel zakelijk als privé vooruit te komen. Te veel zit al te lang in dozen. Ooit kan ik jullie de foto's laten zien...