De laatste bel

De laatste bel heeft geklonken, de deur valt dicht.

De laatste klant is vertrokken en het is hier voltooid. Hoeveel mensen zullen hier geweest zijn in de afgelopen 5 jaar. Honderden? Duizenden misschien. Wie zal het zeggen...
Het einde van onze winkel in ons huis, daar waar de toonbank de eettafel is, waar we vele complimenten ontvingen over onze terrazzo vloeren, het behang in de hal, en onze tuin.
Het huis waar klanten vrienden werden, waar mensen samen kwamen, passies gedeeld werden en gezellig koffie gedronken en gekletst werd.

Het is stil. Maar het is stilte voor de storm. De storm begint op 1 oktober en gaat een half jaartje razen. We hebben er zin in, samen volle kracht vooruit.

Lieve mensen, uit de grond van ons hart, bedankt voor alles. We hebben genoten, 5 jaar lang.

Tot ziens, tot snel!
Alle liefs en alle goeds.

Chrit en Ruud.

Een kussen om te kussen

Even met jullie delen...

De meeste van jullie weten wel dat ik van oorsprong uit de zorg kom... jarenlang kwam ik bij een oude dame en ook toen ik uit dienst was, kwam ik er nog geregeld en heb er een mentorschap vervuld, een paar jaar geleden is ze overleden en ik kreeg van haar het door haarzelf geborduurde Laatste Avondmaal.

de voorfase: verwijderen van de lijst,
voorzichtig wassen en weer spannen

Tijdens het inpakken voor de verhuizing kwam ik het weer eens tegen en ik bedacht dat ik het niet op zou gaan hangen in het nieuwe huis. Maar ik wilde er wel wat anders mee, een kussen bedacht ik....

Toeval bestaat niet, en een uurtje later stond een klant aan de deur die een bestelling kwam ophalen.
Ze maakt tassen en ik vertelde van mijn plan. Ik vroeg of ze het voor me wilde maken. Eigenlijk werkt ze niet in opdracht, maar ze ging het doen.

Dit is het resultaat: made by Sientje

Gisteravond mocht ik het ophalen, ik ben zo blij en zo trots. Dit mag absoluut wel in het nieuwe huis een mooi plekje krijgen. Ik heb ook nog een oude prent van het laatste avondmaal van mijn grootouders, ik zie een leuk hip stoeltje, kussen erin, prent erboven... WAAW.

En uit dankbaarheid: Thanx Francien van Made by Sientje! 😘

Zomer Melancholie

1 augustus.

Nog 2 maanden, 61 dagen, nog 8x op zaterdag de winkel open. Daarna krijgen we DE sleutel.
De tijd vliegt, maar staat ook stil. Het is een soort impasse waarin het lijkt of er niks gebeurd, ons huis is verkocht, het nieuwe huis is gekocht, dat is al een tijdje zo. Achter de schermen werken hypotheekadviseur, banken en notaris door aan onze wensen. Af en toe komt eens een stukadoor, loodgieter of dakdekker een kijkje nemen op het nieuwe adres. De kozijnen zijn besteld en worden ingemeten en gemaakt.
Het is zomer, iedereen heeft vakantie, Chrit werkt door om zijn vakantiedagen op te sparen voor oktober. Ik hobbel ook door, verkoop en koop, ik hamster ook voor de nieuwe winkel en probeer veel in de sale te verkopen.
In huis begint zich leegte af te tekenen. Veel zit al in dozen en de mooiste dingen zijn de minst functionele, dus decoratie verdwijnt het eerst in verhuisdozen. Het huis verliest daardoor wel snel zijn gezelligheid en sfeer. Alsof de ziel eruit gaat. En dat is eigenlijk maar goed ook, want de ziel moet mee naar het kerkplein, hier moet ruimte gemaakt worden voor de ziel van iemand anders. Straks, exact 12 jaar nadat ik de sleutel van dit huis kreeg, draag ik hem over aan de nieuwe bewoonster.

Ik verheug me op het moment dat de ziel weer uit de dozen mag komen, het moment dat ik al mijn bandenkannen weer zie, ik weet het niet precies, maar het moeten er meer als 60 zijn...
Maar ook het moment dat de klussers bezig zijn met hun specialisme, dat we mogen slopen en strippen, vloerbedekking en behang mogen verwijderen. We vast onvoorziene dingen tegenkomen, oplossingen moeten bedenken, maar vooral bezig zijn met het mooier maken, het eigen maken...

Melancholisch ga ik mijn zomer door...
Geniet ervan allemaal!

PS: foto is een sneak peak van een bijzonder serviesstuk wat we recent hebben gevonden...

Jozef

Dit beeld heeft voor mij iets magisch. Volksgeloof vertelt dat wanneer je een Jozefbeeld in de tuin ingraaft, ondersteboven met het gezicht naar de woning, je huis snel verkocht is.
Ik vertelde dit jaren geleden aan iemand die haar huis al lang te koop had staan, ze vroeg of ze hem mocht lenen... en verkocht haar huis in die week.
Zo is hij nog een keertje uitgeleend, wederom met goed resultaat.
Toen ons huis in de verkoop kwam, heb ik hem gevraagd of hij zijn werk nog een keer wilde doen. Jozef is razendsnel, want ons huis was binnen 12 uur verkocht.

De verhuizing komt er aan. Aan de ene kant duurt het me te lang, aan de andere kant zie ik er wel tegenop. Het is niet alleen de verhuizing, er komt ook nog een redelijke verbouwing aan. Gelukkig kan het nieuwe huis gefaseerd verbouwd worden. Maar fase 1 is een pittige omdat er gelijktijdig verhuisd moet worden.
Nu al is het een tijd van keuzes, veel dingen uitzoeken en vastleggen voor een huis was nog niet eens ons eigendom is.
Kozijnen, stukadoor, hypotheek, deuren, testament, samenlevingscontract, zonnepanelen, dakdekker, wandafwerking...
Keuken en badkamer blijven voorlopig maar wat het is...
De crisis is voorbij en om in oktober een vakman te hebben moet je hem nu vastleggen... Het is niet anders.

We gaan het redden, het wordt supergaaf!
Maar daarom ook wel even een pas op de plaats komend weekend, de winkel dicht, even tijd voor overleg en voor elkaar.

Fijn weekend allemaal!

Ineens was je er...

Zoekend naar een huis voor mijn ouders, die op termijn kleiner en levensloopbestendig willen gaan wonen, kwam ik je weer tegen. In augustus vorig jaar werd je me aangeboden door een makelaar die wist dat we op zoek waren. Ik zei tegen Chrit: Dat huis... Nooit.
Ik klikte je weer aan, en bekeek je nog eens van top tot teen en printte je plattegrond uit. Streepte wat en ineens was het plaatje rond. Dit was hem. Chrit legde contact met de makelaar, een stilte volgde, daarop dat het moeilijk was, andere geïnteresseerden, en nog zo vanalles.
Ik baalde. Hoe had ik zo stom kunnen zijn, ik had de buitenkans laten schieten.
Ineens kwam bericht: maandagavond 17.00 bezichtiging. We stonden te popelen, liepen rond, keken elkaar aan en knikten bevestigend naar elkaar. We overlegden een paar minuten en gooiden een bedrag in de ruimte. Hierna volgde nog wat handjeklap en het was rond. Handtekening eronder en klaar...

De dag erna gaf ik akkoord om ons huis op Funda te laten zetten, het was al ruimschoots voorbereid, onze hulp en ik poetsten alles grondig. Een dag later was het zover. De eerste bezichtiging werd aangevraagd. SVP vandaag stond in de tekst. Ik belde en de mevrouw legde uit waarom. Ik ging snel de laatste puntjes op de i zetten en ze kwam, zag en overwon. Binnen 24 uur hadden we het rond en ik heb vervolgens meerdere mensen moeten teleurstellen. Gelijkertijd viel het te-koop-bord van de muur en landde in de voortuin. De goden waren het met ons eens...

Het besef komt langzaamaan wat er is gebeurd de afgelopen 2 weken en we durven jullie ook met een gerust hart mede te delen dat wij nog hier zijn tot eind september, en dat we hier met een daverende herfstshow gaan afsluiten.

Daarna gaan we onze droom laten uitkomen op Kerkplein 8 in Haelen.

Zonnestraal

De wekker ging om 4 uur. Niet uitzonderlijk vroeg voor een zondag. Iets eerder dan normaal vertrokken, de autoweg zuidwaarts was afgesloten hadden we op voorhand gezien. Dwars door dorpjes in het heuvelland gingen we richting het doel. In Maastricht kwamen voor de afgesloten tunnelbuis uit en er was geen weg richting de open tunnelbuis. Dan maar door de stad.

Op locatie was het nog donker. De eerste klap was een daalder waard en met het vullen van de dozen kwam ook de zon tevoorschijn. De jas ging uit, het vest bleef nog even aan.

We stapten weer de bus in en vervolgden onze weg, de zonnebril kon weer op.

Leuke dingen kwamen op ons pad. Het buitenseizoen is begonnen!

Terugblik op de winterstop.

Door: Ruud

2 maanden zijn omgevlogen, nog even en het is weer maart. Een terugblik met gemengde gevoelens, wat waren we toe aan een pauze, aan even rust, even de keuken voor onszelf, even de boel de boel te kunnen laten. Helaas was de rust van korte duur en werd het overschaduwd door het ziek zijn van een dierbare. Spannende tijden braken aan vol onzekerheid. Nu, na vrij korte tijd, kunnen we opgelucht ademhalen, het gevaar is geweken en het herstel is ingezet.

Hierna volgde enkele weken geleden de griep voor Chrit en voor mij. We kuchen en hoesten nog steeds, maar de pendeldiensten van bed naar bank en omgekeerd zijn voorbij. Tijd voor zonneschijn.

Natuurlijk waren er ook leuke dingen. De zaterdag dat we op bezoek waren bij onze Brabantse collega's, dat we niet met de bus waren, maar dat er toch een kast mee moest in een personenauto. De dag ervoor waren we in de winterefteling... Quality time voor ons beiden. Heerlijk.

Recent waren we nog op de beurs Maastrichts aardewerk in Zeist. Heerlijk om onze aardewerkvrienden weer allemaal te zien. Daarnaast heb ik mijn ouders kunnen helpen door veel op te ruimen, de schilder is geweest en ze hebben een nieuwe verwarmingsketel. Ze kunnen er weer even tegen.

Komende week ga ik beginnen om de winkel in orde te maken. We hebben gesmokkeld afgelopen zomer... niet alles is in de winkel gezet, maar we hebben wat reserves opgebouwd... Ik moet een beetje gniffelen als ik berichten zie van collega's zoekend in de vrieskou. Ik rijd 3 minuten naar de loods en ik heb dozen vol met supergave dingen... (Dit had ik me bedacht voorgaande winter, toen ik óók door de kou moest)

We hebben jullie gemist, we hebben er zin in. We gaan ons huis weer openstellen (en zoeken voort naar een andere locatie)
Daarom naast zaterdag, ook zondag open komend weekend. Zien we jullie? Beide dagen van 11-16 uur...