Zand.

Overal ligt zand, door het hele huis, in de winkel, op de oprit, in de garage, en ik durf te wedden zelfs bij de buren, omdat we een oprit delen. Overal waar je loopt kraakt het. Irritant, maar onvermijdelijk. Jullie vragen je vast af, hoe dat komt...

Ik heb de laatste keer verteld van het projectje terras laten zakken, dat was gelukt. Maar als het terras zakt, en er komen tuindeuren / een schuifpui en de tuin loopt bergaf richting het huis, dan komt er ook water bergaf richting het huis. Bij een wolkbreuk vaak veel water. Het teveel aan water liep voorheen de garage in, ja, echt waar, en er dan aan de voorkant weer uit. Niet wenselijk, niet fijn, maar als je alles wat hoger zet, ook geen ramp.
Het is natuurlijk niet de bedoeling dat dit water straks de woonkamer in loopt, dus moeten er afwateringsgoten in het terras komen. Probleem opgelost... nee, niet helemaal. Als het riool hoger ligt dan het terras, loopt het niet af, water loopt immers niet bergop.

Dan ligt de oplossing voor de hand, dan laten we het hele riool maar zakken. Dus zijn we al 3 weken zodra de tijd het toelaat aan het graven. Een gedeelte van het riool ligt onder de betonnen vloer in de garage, dus die hebben we er dan ook maar uitgehamerd. We troffen een oud riool aan, betonnen buizen, gresbuizen. Bijna dichtgeslibde buizen, allemaal geen verrassing.

Het moest er toch eens van komen, dan maar nu.

Resultaat: Zand. Overal. Nog even...

Tuindeuren.

De eerste keer dat we in dit huis waren, zei de makelaar: ik zou het terras wat afgraven zodat je vanuit de woonkamer naar buiten kunt. Dat klonk als een goed idee. Dat zou wel heel fijn zijn, want als je nu naar buiten wil vanuit de woonkamer, moet je teruglopen de keuken in, de hal door, naar de oprit, de garage door en dan kom je op het terras uit.

Wat zou dat fijn zijn, in de ochtend met een kopje koffie van de keuken de woonkamer in. De tuindeuren / schuifpui open te doen en dan direct in de zon te kunnen zitten. Dan nog doorlopen de trap op (onze tuin ligt op een helling van ca. 2 meter hoogteverschil) naar de kippetjes.

Ik heb het even geschetst om het wat duidelijker te maken.

Afgelopen weken was de winkel dicht, was het relaxed en hebben we lekker kunnen bijtanken... tot op enig moment Chrit en ik buiten waren. Het begon met 1 klinker, die haalden we midden uit het terras. We waren op zoek naar de oude olietank, niet meer in gebruik, gesaneerd stond er in het koopcontract.

We hadden hem snel gevonden, midden onder het terras. Hoe groot zou hij zijn... Nog meer klinkers werden uit het terras gehaald.

Uiteindelijk wat scheppen erbij gehaald en wat gegraven en daar lag het gevaarte. Groot pand, grote tank en vele kuubs zand.

Je kunt bij ons niet achterom, alles moet door een deur eerst de garage in en dan via de oprit naar de container op straat. Niet handig, niet fijn. Geen graafmachines en vrachtwagens, maar kruiwagens, scheppen en mankracht, van ons en van de buurman. Makkelijk gezegd van de makelaar, want als je het terras verlaagt, dan valt de keermuur om die het zand van boven tegenhoudt, want daar zit amper fundering onder. En is de trap naar het bovengelegen tuingedeelte te kort.

Einde van deze dag staat er een gigantische container voor de deur, helemaal gevuld en klaar om afgevoerd te worden. De bus ligt vol met puin uit de grond en er staat nog een aanhangwagen vol met bakstenen die ooit een keermuur in de tuin waren.

Het project is gestart, het was eigenlijk niet de bedoeling, maar ja... het gebeurde wel... Het komt goed, het zal iets langer duren als de makelaar deed vermoeden, maar het komt allemaal goed.

2 mainzels.

'Heb je 2 mainzelmännchen voor me uit de jaren 70 voor een muziekshow?' vroeg de man toen hij een paar maanden geleden de winkel binnenkwam. 'Natuurlijk heb ik die' was mijn antwoord. We raakten aan de praat over mainzels en muziek en ik kwam erachter wat zijn bedoeling was. De man vertelde verder en bracht zijn enthousiasme over...
Ik deed hem een belofte, ik kom naar mijn mainzels kijken als jullie in de buurt zijn.

Gisteren was het zover, Chrit en ik gingen met vrienden naar Weert, naar de Hanssi Kaiser Show. In de zaal herkende de enthousiaste man me direct, vertelde me zelfs dat Engelbert een nieuw album had uitgebracht.
Het optreden begon, bij het tweede nummer stond de zaal al op zijn kop, en stortvloed van meezingers uit het Schlager-genre uit de jaren 70 volgde.
Er werd gedanst, er werd gelachen, af en toe een polonaise.

Een avond met een gouden randje en absoluut de moeite waard om te bezoeken als ze in de buurt zijn.
Dat 2 mainzeltjes zoveel plezier kunnen brengen..."
https://www.hanssikaiser.com/

Update

Hallo allemaal,

Daar ben ik dan met een update...

Allereerst moedertje, naar omstandigheden gaat het wel goed eigenlijk. Ze ligt momenteel nog in het ziekenhuis met een arm in het gips en een schroef in haar heup. Ze is natuurlijk erg geschrokken, wij ook. Morgen gaat ze naar het naastgelegen zorghotel om een tijdje te logeren en als het gips eraf is, te revalideren.
Het blijft nog wel een paar maandjes pendelen naar Roermond, voor pap, Chrit en mij. Voor wie mij niet zo goed kent... meer kinderen dan ik zijn er niet.
Dank jullie wel voor de hartverwarmende reacties in welke vorm dan ook. Mochten jullie iets aan mam willen vertellen, dan mag via facebook: Annie Aben, dat vindt ze leuk. Ik neem binnenkort haar computer mee naar het zorghotel, dan kan ze weer facebooken, een beetje chatten en een spelletje doen...

Vanmorgen/vannacht had ik op inkoop willen gaan, maar helaas, zoals de laatste tijd elke keer als ik wil gaan, regent het. Het is voor mij een moment van ontspanning, ik vergeet alles en maak op deze manier mijn hoofd leeg. Helaas. Gelukkig heb ik de laatste jaren genoeg brocante gehamsterd en puilen de loods en het magazijn nog uit van de voorraad.

De combi van mam en de winkel was afgelopen weekend even teveel. Ik sluit niet graag, maar soms is het niet anders. Tussendoor is er wel wat gebeurd en dat moet ook wel, want Winter Wonderland is in aantocht. Vorig jaar was er geen Winter Wonderland, maar had ik wel oude kerstspullen verzameld, daar ben ik afgelopen jaar mee doorgegaan, sommige gekocht bij stralende zon op een warme zomerdag.

We hebben in de schaarse uurtjes afgelopen week nog vanalles voorbereid, veel artikelen schoongemaakt en hersteld waar nodig. Daarna zijn ze geprijsd, daar heb ik een hekel aan, het schiet niet op en is heel veel werk. Maar goed, ook daar zijn we redelijk mee bij. Zelfs de buren hebben afgelopen week meegeholpen, zo fijn!

Er kwam ook nog vracht binnen, veel vracht, vloerkleden, bijzettafels een nieuwe serie plaids en nog veel meer. Ook staat er een extra kaartenmolen op zijn plek. Ik zal proberen jullie dit komende week allemaal te laten zien.

En... we hebben een pelletkachel in de winkel laten plaatsen. Momenteel staat er nog een proefkachel, om uit te testen of dit goed werkt, omdat de meeste warmte via de grote trap naar boven verdwijnt. Tot nu toe zijn we er erg tevreden over en kun je je lekker warmen voor de kachel. Topservice ook van dit bedrijf om een testkachel neer te zetten en aan te sluiten. De schoorsteen heb ik nog vrij moeten maken, de vogels hebben er een jaar of 30 lang nesten in gebouwd, een emmer of 7 rommel heb ik eruit gehaald. Daarna is de schoorsteenveger nog gekomen om alles nog eens even grondig schoon te maken.

Dat was zo ongeveer mijn week wel ja. 

Eigen haard.

Ik kreeg wat vragen over de foto die ik zondag gepost heb.

Wat ik in vredesnaam aan het doen ben, liggend op de grond, terwijl de vonken in het rond vliegen. Nee, ik ben geen sterretjes aan het afsteken, en ook niet aan het lassen aan een auto.

Ik ben een kachel op maat aan het maken... Wij hebben namelijk een open haard. En dat klinkt heel erg romantisch, maar het enige wat het geeft is vlammen en geknisper, af en toen wat brandlucht en veel stof binnen. Maar warmte niet... tenzij je erin kruipt.
Dus ik heb een inzetkachel gekocht, die zet je in de open haard. Hij was te hoog, dus dat moest 'even' aangepast. Daar heb je dat rotwoord weer.
Einde van het liedje was: de zondag was om, ik was zwart van het roet (liggend in de open haard een klep eruit gehaald), maar de kachel past.

Nu kunnen we naar hartenlust stoken en ons warmen. Al is het met de temperaturen aankomend weekend niet echt nodig.
Het mooie is: Het was de laatste klus binnenshuis! Voor dit jaar dan... in het woonhuis. Maar toch, een heuglijk momentje.

Buiten zijn we tussendoor bezig met bomen om te zagen, we hebben er wat veel en er moet toch hout zijn om op te stoken.
En in de winkel is altijd werk, dus dat telt niet mee.

Maar nu dit klaar is, komt er weer wat meer tijd vrij en die gaan we besteden aan de voorbereiding van WINTER WONDERLAND. De 5e editie dit keer. De eerste keer op deze locatie. Uiteraard zijn onze collega's Rob en Myriam van Brocante Marie Angelie weer van de partij. En komt er nog een speciale gast, maar dat houd ik nog even geheim.

Wat ik jullie wel al kan verklappen is de datum en dat is zaterdag 9 november en zondag 10 november. Dus pak je agenda en noteer het... want we hebben al heel wat mooie brocante trouvailles gereserveerd voor dit evenement!

Donderdag.

Na lang wikken en wegen hebben we besloten om na onze vakantie op donderdag niet meer open te gaan.

En ik zal jullie vertellen waarom. Eigenlijk is het een rekensom, maar ook een stukje emotie. 
Met Pasen zijn we gestart en het is echt geweldig om hier mogen wonen en werken. Maar het heeft ook een keerzijde: ik blijf werken.
Zoals jullie weten hebben we een flinke verbouwing achter de rug, maar wat jullie niet weten, is dat we nog niet eens op de helft zijn. Het gebouw heeft jarenlang geen onderhoud en liefde gehad. Dat wisten we, dat is niet erg, maar dat kost veel tijd. Een bouwvakker is niet te vinden, de prijzen zijn torenhoog en de wachttijden extreem. En dat terwijl ik het eigenlijk allemaal zelf wel kan.

Maar ja, op het vorige adres waren we 5 uur per week open, hier 18. Bijna 4x zoveel uren achter de toonbank. En als je daar staat, kun je niets anders doen. Oké, ik kan de was vouwen, vaatwasser leegruimen enz. Maar ik moet binnen redelijke afstand van de winkelbel blijven.

Als je dan kijkt naar het aantal bezoekers en de aankopen op een donderdag is deze eigenlijk niet rendabel. Mijn collega’s hebben me gewaarschuwd, de donderdag is de slapste dag van de week. Ik ben lichtelijk eigenwijs, en ‘mislukken’ is beter dan nooit proberen.
Dan wordt het wel tijd voor een keuze, want het wringt aan alle kanten. Ik zit op donderdag duimen te draaien terwijl ik kan verbouwen, maar ook meubels kan restaureren, of lampen opnieuw kan bedraden, want ook dat ligt al maanden stil. Ik blijf inkopen, stapel alles op en heb geen kans om het schoon te maken en te repareren. En dat… is wat ik het liefste doe. Van een vies hoopje ellende iets moois maken, iets wat nog een volgende ronde mee kan.
Want dat wil ik zelf doen, ik wil eigenlijk alles zelf doen. Dat is mijn kracht en ook mijn valkuil. Natuurlijk heb ik mannetjes (en zeker ook vrouwtjes) die mij/ons dingen uit handen nemen. Daar ben ik intens dankbaar voor.  Maar het blijft de kern van een soulstore om het hele proces van aankoop tot verkoop in eigen hand te houden.

 
Jullie hebben vast gemerkt dat ik amper foto’s van kleine spullen post op social media. Dat komt uit tijdgebrek. Geen tijd om vragen over het artikel te beantwoorden, laat staan om een pakket te maken om iets op te sturen.

Dan kan anders, dat kan beter. Zeker omdat ik weet dat jullie van mooie plaatjes genieten. En ook om de mensen die niet in de gelegenheid zijn om de winkel te bezoeken te voorzien van mooie spullen.

Buiten de openingstijden doe ik natuurlijk ook nog andere dingen. Nee, ik heb geen andere baan, dat wordt wel vaak gedacht. Ik ben gemiddeld nog 2 dagen op inkoop, dan heb ik nog inkoopadministratie, verkoopadministratie, prijzen, bijvullen en de winkel schoonmaken.
Ook wil ik nog wel eens niets doen. Soms, als het kan. En tijd maken voor de mensen om ons heen voor mijn ouders, en de kippetjes natuurlijk. En tuinieren of een rondje fietsen, want dat vind ik ook leuk.

Kortom: dag donderdag, hallo tijd voor andere dingen met meer rendement J

Een wijze les.

Na de verbouwing heb ik plechtig beloofd om blogs te blijven schrijven. Dat ben ik niet vergeten, maar ik maakte niks mee wat de moeite van het vermelden waard was de laatste tijd. Mijn bezigheden bestaan voornamelijk uit inkopen en schoonmaken van brocante, het op voorraad houden van alle andere artikelen en dan de winkel bijvullen zodat die er elke week weer netjes uitziet. Spaarzame vrije tijd wordt gebruikt om wat kinderziektes uit de winkel te halen, her en der wat kleine klusjes te doen en voor de kippetjes te zorgen...

tot gisteren.

vorige week verkocht ik een grote kast, aan een oom van een vriend van me. Hij vroeg: kom je hem bezorgen en ik hoorde mezelf 'ja' zeggen. Voor degenen die de winkel kennen, het is de kast waar de thee en snoep in staan en dat is nogal een gevaarte van een kast, 2 delen, dat wel, maar beide loodzwaar. Ik wist dat de nieuwe gelukkige eigenaar in een appartement woont op de 2e verdieping (in een grijs verleden heb ik er op de 1e etage onder gewoond, lang, lang geleden)

Het is een dorpje verder, dus even ter plekke gaan kijken, voorbereidend. Het wordt een lastige was de conclusie.

De verwachting dat de kast niet in de lift paste kwam uit. Een lift vertrekt immers niet met de deuren open als er nog 25 cm kast uitsteekt.

Gelukkig heb ik een goede buur en dichtbije vrienden. Chrit kwam er pas na de datum te plannen achter dat hij die avond een vergadering had.

Gisteravond was het zo ver. Niet zo heel warm. De kast was binnen 10 minuten ingeladen.

Ter plekke keken de jongens moeilijk. Krijgen we de draai wel, hij moet bovenover de leuning.

Eigenlijk, nuchter bekeken ging het trappenhuis zonder moeite. Met wat oeh, ah, terug, duwen, vooruit en weet ik wat voor kreten stond de kast in de gang van het appartement.

Bouwkundig inzicht kwam er bij kijken, de kast moest een beetje over de trap heen getild omhoog, dan kon hij door de deur.

Schouders eronder en daar gingen we. Iets hoger, beetje naar rechts, kom maar, ietsje terug... en toen...

ZAT HIJ VAST...

met 1 poot tegen de muur, klem in het trapgat en in de deuropening waar hij doorheen moest.

hij lag ook bij 1 van de jongens op schoot overigens, die zat op de trap met de kast op schoot.

Er werd overlegd, bekeken, gemeten, gemopperd, geopperd dat dit toch wel het stomste was wat ik sinds lange tijd heb gedaan (klopt), en uiteindelijk besloten de trapleuning los te schroeven. Aldus gedaan, het maakte niets uit.

Overleg met de nieuwe eigenaar, een drastische maatregel, we besloten een stukje van de achterkant van de kast af te zagen. Jawel...

De kast schoof iets verder, maar ging nog steeds NIET door de deur.

Ten einde raad nog maar een stukje eraf gezaagd en daar schoof hij door de deuropening heen.

2 minuten later stond hij in positie. Natuurlijk was er ook nog een bovenstuk, dat was zwaarder dan de onderkast, maar smaller, zwetend kwam ook deze vrij snel er achteraan op zijn plaats, zonder klem te zitten.

De lades werden gehaald en op hun plek in de kast geschoven.

Het hele verhaal heeft bijna 2 en een half uur geduurd en bloed en zweet gekost. Geen tranen.

Conclusie: dit was echt een eenmalige actie. Dank jullie wel buur, en dichtbije vrienden. En dank je wel nieuwe eigenaar voor de koffie en de heerlijke taart.