Project.

Op social media zag ik Fred van Leer en Richard Groenendijk beide met Lego in de weer om de tijd om te krijgen. Slim, dacht ik, zo'n bouwpakket. De Lego uit mijn kindertijd heb ik recent allemaal verkocht, mede door met stip de negatiefste marktplaats transactie ooit, daar wil ik het niet meer over hebben.

Dus geen Lego voor mij, dan maar een ander bouwpakket. Nou, dat werd een grote.

Wat jullie misschien niet weten, ik kom van oorsprong uit de tuinbouw. Ooit in een grijs verleden in Den Bosch de Agrarische Hogeschool gedaan in de richting Sier- en Voedingstuinbouw. Via zorgboederijen in de zorg terecht gekomen en nu heb ik een winkel. Zo kan het gaan.

Terug naar het agrarische. In mijn studietijd hadden we in de tuin bij mijn ouders een kwekerijtje, hobbymatig, met best een uitgebreide collectie kruidachtige vaste planten. Mijn vader heeft dat in de afgelopen jaren op zijn manier voortgezet. Door zijn leeftijd en zijn gestel is het moment gekomen dat het allemaal niet meer gaat en hij is reëel daarin en wil minderen.

Nu kom ik bij het punt van het bouwpakket. Bij mijn ouders in de tuin staan 2 broeikassen van redelijk formaat en in overleg met mijn vader mocht er daar eentje van naar hier. En zo'n kas is 1 groot bouwpakket van aluminium profielen en glas en moertjes en boutjes. Mijn bouwpakket van de afgelopen dagen en de komende tijd. Mijn vader is het type dat altijd zorgt dat dingen degelijk zijn en voor de eeuwigheid meegaan. Toen ik kind was maakte hij speelgoed voor me van hout, het was alleen niet te tillen door een kind. Als hij een jampotje dichtdraait, krijgt niemand het meer open.

Zo ook de fundering van de kas. Betonbandjes. Een normaal formaat zou voldoende zijn. Pa zou pa zijn niet als dat niet het dubbele formaat en gewicht zou zijn. En dan nog met stoeptegels eronder en in de beton gegoten. Zijn tuin loopt af, dus vanaf daar moesten die ellendige zware dingen bergop, en een trap op, de bus in, hier de bus uit, en dan hier nogmaals een trapje op. Ideaal dus dat dubbele gewicht.

Niettemin, ze zijn hier. I did it! Komende tijd ga ik alles schoonmaken en opbouwen en dan hebben we hier een fijne broeikas. De kas van mijn vader...

Corona.

Tja lieve mensen, wat moet ik ervan zeggen...

Wat een onrust in de wereld. De wereld draait door, maar staat ook stil, heel onwerkelijk. Het treft ons allemaal.
Ik kan er mijn draai nog niet goed in vinden. Chrit werkt thuis en ik probeer bezig te blijven. Blijkbaar heb ik wel een structuur nodig die mij houvast geeft en die is nu weggevallen. Normaal vul ik op woensdag mijn winkelkar bij onze leveranciers en zoek ik alle leuke decoratie, kussens, planten en ook de tulpen uit. Dit doe ik met alle plezier. Vandaag vulde ik mijn kar in de supermarkt, voor ons zelf, maar ook voor mijn ouders, want dat zijn de mensen waar ik me het meeste zorgen over maak. Ze zijn niet meer piepjong en beide zijn het type krakende wagens die het langst lopen. Maar ik wil Corona niet de stok tussen de spaken laten zijn. Ik heb ze op het hart gedrukt voorzichtig te zijn en ze mogen van mij geen boodschappen meer doen. Voorzorg voor alles.

De winkel hebben we gesloten. Hoe nu verder, weet ik niet. Hoe de tussentijd te overbruggen, geen idee nog. Ik probeer me bezig te houden, maar ben snel afgeleid. Ik heb de achterdeur (onze voordeur) geschuurd en wat oude lampen voorzien van nieuwe bekabeling. Het voordeel van wonen in een kluswoning is dat er altijd wel wat te doen is. Mits materialen leverbaar blijven.

Ik merk dat ik graag buiten ben en ben dankbaar voor dit fijne weer. Ik probeer te focussen op de bloemen die al bloeien en op de vogeltjes die fluiten en nestjes gaan bouwen. We hebben vorige week een nieuwe schutting laten plaatsen en daar zijn we allebei erg happy mee. Het is het eerste wat weer opgebouwd wordt na alles te slopen, plat te leggen, af te graven en om te zagen. Ook de kippen zijn er blij mee, het is de achterwand van hun buitenren, want vorige week hadden ze noodgedwongen door de bouwwerkzaamheden minder ruimte...

Hoe lang de winkel dicht blijft, weet ik niet. Zoals ik het nu voel, lijkt het me fijn jullie een beetje op de hoogte te houden van ons wel en wee, een beetje zoals tijdens de verbouwing. Wellicht af en toe een hoekje van de winkel of een artikel in de spotlight.
Mocht ik iets voor jullie kunnen betekenen op welke manier dan ook, dan hoor ik het graag. Stuur me maar een PB, en bellen mag ook altijd (06-15138057)

Lieve mensen, pas goed op jullie zelf en blijf gezond.

Zand.

Overal ligt zand, door het hele huis, in de winkel, op de oprit, in de garage, en ik durf te wedden zelfs bij de buren, omdat we een oprit delen. Overal waar je loopt kraakt het. Irritant, maar onvermijdelijk. Jullie vragen je vast af, hoe dat komt...

Ik heb de laatste keer verteld van het projectje terras laten zakken, dat was gelukt. Maar als het terras zakt, en er komen tuindeuren / een schuifpui en de tuin loopt bergaf richting het huis, dan komt er ook water bergaf richting het huis. Bij een wolkbreuk vaak veel water. Het teveel aan water liep voorheen de garage in, ja, echt waar, en er dan aan de voorkant weer uit. Niet wenselijk, niet fijn, maar als je alles wat hoger zet, ook geen ramp.
Het is natuurlijk niet de bedoeling dat dit water straks de woonkamer in loopt, dus moeten er afwateringsgoten in het terras komen. Probleem opgelost... nee, niet helemaal. Als het riool hoger ligt dan het terras, loopt het niet af, water loopt immers niet bergop.

Dan ligt de oplossing voor de hand, dan laten we het hele riool maar zakken. Dus zijn we al 3 weken zodra de tijd het toelaat aan het graven. Een gedeelte van het riool ligt onder de betonnen vloer in de garage, dus die hebben we er dan ook maar uitgehamerd. We troffen een oud riool aan, betonnen buizen, gresbuizen. Bijna dichtgeslibde buizen, allemaal geen verrassing.

Het moest er toch eens van komen, dan maar nu.

Resultaat: Zand. Overal. Nog even...

Tuindeuren.

De eerste keer dat we in dit huis waren, zei de makelaar: ik zou het terras wat afgraven zodat je vanuit de woonkamer naar buiten kunt. Dat klonk als een goed idee. Dat zou wel heel fijn zijn, want als je nu naar buiten wil vanuit de woonkamer, moet je teruglopen de keuken in, de hal door, naar de oprit, de garage door en dan kom je op het terras uit.

Wat zou dat fijn zijn, in de ochtend met een kopje koffie van de keuken de woonkamer in. De tuindeuren / schuifpui open te doen en dan direct in de zon te kunnen zitten. Dan nog doorlopen de trap op (onze tuin ligt op een helling van ca. 2 meter hoogteverschil) naar de kippetjes.

Ik heb het even geschetst om het wat duidelijker te maken.

Afgelopen weken was de winkel dicht, was het relaxed en hebben we lekker kunnen bijtanken... tot op enig moment Chrit en ik buiten waren. Het begon met 1 klinker, die haalden we midden uit het terras. We waren op zoek naar de oude olietank, niet meer in gebruik, gesaneerd stond er in het koopcontract.

We hadden hem snel gevonden, midden onder het terras. Hoe groot zou hij zijn... Nog meer klinkers werden uit het terras gehaald.

Uiteindelijk wat scheppen erbij gehaald en wat gegraven en daar lag het gevaarte. Groot pand, grote tank en vele kuubs zand.

Je kunt bij ons niet achterom, alles moet door een deur eerst de garage in en dan via de oprit naar de container op straat. Niet handig, niet fijn. Geen graafmachines en vrachtwagens, maar kruiwagens, scheppen en mankracht, van ons en van de buurman. Makkelijk gezegd van de makelaar, want als je het terras verlaagt, dan valt de keermuur om die het zand van boven tegenhoudt, want daar zit amper fundering onder. En is de trap naar het bovengelegen tuingedeelte te kort.

Einde van deze dag staat er een gigantische container voor de deur, helemaal gevuld en klaar om afgevoerd te worden. De bus ligt vol met puin uit de grond en er staat nog een aanhangwagen vol met bakstenen die ooit een keermuur in de tuin waren.

Het project is gestart, het was eigenlijk niet de bedoeling, maar ja... het gebeurde wel... Het komt goed, het zal iets langer duren als de makelaar deed vermoeden, maar het komt allemaal goed.

2 mainzels.

'Heb je 2 mainzelmännchen voor me uit de jaren 70 voor een muziekshow?' vroeg de man toen hij een paar maanden geleden de winkel binnenkwam. 'Natuurlijk heb ik die' was mijn antwoord. We raakten aan de praat over mainzels en muziek en ik kwam erachter wat zijn bedoeling was. De man vertelde verder en bracht zijn enthousiasme over...
Ik deed hem een belofte, ik kom naar mijn mainzels kijken als jullie in de buurt zijn.

Gisteren was het zover, Chrit en ik gingen met vrienden naar Weert, naar de Hanssi Kaiser Show. In de zaal herkende de enthousiaste man me direct, vertelde me zelfs dat Engelbert een nieuw album had uitgebracht.
Het optreden begon, bij het tweede nummer stond de zaal al op zijn kop, en stortvloed van meezingers uit het Schlager-genre uit de jaren 70 volgde.
Er werd gedanst, er werd gelachen, af en toe een polonaise.

Een avond met een gouden randje en absoluut de moeite waard om te bezoeken als ze in de buurt zijn.
Dat 2 mainzeltjes zoveel plezier kunnen brengen..."
https://www.hanssikaiser.com/

Update

Hallo allemaal,

Daar ben ik dan met een update...

Allereerst moedertje, naar omstandigheden gaat het wel goed eigenlijk. Ze ligt momenteel nog in het ziekenhuis met een arm in het gips en een schroef in haar heup. Ze is natuurlijk erg geschrokken, wij ook. Morgen gaat ze naar het naastgelegen zorghotel om een tijdje te logeren en als het gips eraf is, te revalideren.
Het blijft nog wel een paar maandjes pendelen naar Roermond, voor pap, Chrit en mij. Voor wie mij niet zo goed kent... meer kinderen dan ik zijn er niet.
Dank jullie wel voor de hartverwarmende reacties in welke vorm dan ook. Mochten jullie iets aan mam willen vertellen, dan mag via facebook: Annie Aben, dat vindt ze leuk. Ik neem binnenkort haar computer mee naar het zorghotel, dan kan ze weer facebooken, een beetje chatten en een spelletje doen...

Vanmorgen/vannacht had ik op inkoop willen gaan, maar helaas, zoals de laatste tijd elke keer als ik wil gaan, regent het. Het is voor mij een moment van ontspanning, ik vergeet alles en maak op deze manier mijn hoofd leeg. Helaas. Gelukkig heb ik de laatste jaren genoeg brocante gehamsterd en puilen de loods en het magazijn nog uit van de voorraad.

De combi van mam en de winkel was afgelopen weekend even teveel. Ik sluit niet graag, maar soms is het niet anders. Tussendoor is er wel wat gebeurd en dat moet ook wel, want Winter Wonderland is in aantocht. Vorig jaar was er geen Winter Wonderland, maar had ik wel oude kerstspullen verzameld, daar ben ik afgelopen jaar mee doorgegaan, sommige gekocht bij stralende zon op een warme zomerdag.

We hebben in de schaarse uurtjes afgelopen week nog vanalles voorbereid, veel artikelen schoongemaakt en hersteld waar nodig. Daarna zijn ze geprijsd, daar heb ik een hekel aan, het schiet niet op en is heel veel werk. Maar goed, ook daar zijn we redelijk mee bij. Zelfs de buren hebben afgelopen week meegeholpen, zo fijn!

Er kwam ook nog vracht binnen, veel vracht, vloerkleden, bijzettafels een nieuwe serie plaids en nog veel meer. Ook staat er een extra kaartenmolen op zijn plek. Ik zal proberen jullie dit komende week allemaal te laten zien.

En... we hebben een pelletkachel in de winkel laten plaatsen. Momenteel staat er nog een proefkachel, om uit te testen of dit goed werkt, omdat de meeste warmte via de grote trap naar boven verdwijnt. Tot nu toe zijn we er erg tevreden over en kun je je lekker warmen voor de kachel. Topservice ook van dit bedrijf om een testkachel neer te zetten en aan te sluiten. De schoorsteen heb ik nog vrij moeten maken, de vogels hebben er een jaar of 30 lang nesten in gebouwd, een emmer of 7 rommel heb ik eruit gehaald. Daarna is de schoorsteenveger nog gekomen om alles nog eens even grondig schoon te maken.

Dat was zo ongeveer mijn week wel ja. 

Eigen haard.

Ik kreeg wat vragen over de foto die ik zondag gepost heb.

Wat ik in vredesnaam aan het doen ben, liggend op de grond, terwijl de vonken in het rond vliegen. Nee, ik ben geen sterretjes aan het afsteken, en ook niet aan het lassen aan een auto.

Ik ben een kachel op maat aan het maken... Wij hebben namelijk een open haard. En dat klinkt heel erg romantisch, maar het enige wat het geeft is vlammen en geknisper, af en toen wat brandlucht en veel stof binnen. Maar warmte niet... tenzij je erin kruipt.
Dus ik heb een inzetkachel gekocht, die zet je in de open haard. Hij was te hoog, dus dat moest 'even' aangepast. Daar heb je dat rotwoord weer.
Einde van het liedje was: de zondag was om, ik was zwart van het roet (liggend in de open haard een klep eruit gehaald), maar de kachel past.

Nu kunnen we naar hartenlust stoken en ons warmen. Al is het met de temperaturen aankomend weekend niet echt nodig.
Het mooie is: Het was de laatste klus binnenshuis! Voor dit jaar dan... in het woonhuis. Maar toch, een heuglijk momentje.

Buiten zijn we tussendoor bezig met bomen om te zagen, we hebben er wat veel en er moet toch hout zijn om op te stoken.
En in de winkel is altijd werk, dus dat telt niet mee.

Maar nu dit klaar is, komt er weer wat meer tijd vrij en die gaan we besteden aan de voorbereiding van WINTER WONDERLAND. De 5e editie dit keer. De eerste keer op deze locatie. Uiteraard zijn onze collega's Rob en Myriam van Brocante Marie Angelie weer van de partij. En komt er nog een speciale gast, maar dat houd ik nog even geheim.

Wat ik jullie wel al kan verklappen is de datum en dat is zaterdag 9 november en zondag 10 november. Dus pak je agenda en noteer het... want we hebben al heel wat mooie brocante trouvailles gereserveerd voor dit evenement!