Kilometers.

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel om mooie foto's van te maken. Maar wat ik wel ben, is blij. Niet met dingen die ik jullie kan laten zien, maar wel met veel kabels die in de muur zitten, kilometers. Schakelaars en stopcontacten. En overal licht. Geen haspels, geen verlengsnoeren. Gewoon op een knop drukken en dan is er licht. Het is toch een vorm van luxe die ik wel kan waarderen.

De zon schijnt nu en dat is fijn. Dat motiveert wel extra, iedereen heeft het erover. Gisteren zaten onze elektricien, Chrit en ik op de stoep in de zon te eten. Even tussen de middag naar de frituur, krachtvoer halen. Onze elektricien loopt op frikandellen (XL formaat).

Veel mensen kwam even aanlopen en een praatje maken, het is zo leuk om in het centrum te wonen! Vaak krijg ik te horen dat ze mijn zondag's blog zo leuk vinden. Dan vertel ik iets en zeggen ze: ja, dat heb ik op facebook gelezen.

Afgelopen week kreeg ik hulp van een vriend vanuit Apeldoorn en is alle hardboard van de plankenvloer verwijderd. Direct naar de stort gebracht. Weg ermee. Verder hadden we 2 gezellige etentjes en werd moedertje succesvol aan staar geopereerd.

Komende week komen er 4 nieuwe kozijnen is mij beloofd, ik wacht er al 2 maanden op. We gaan ze zelf erin zetten. Dat zouden we moeten kunnen. Minpuntje is dat het vanaf een ladder moet, want het is op de eerste etage.

Ik hoop jullie volgende week gewoon weer vanaf mijn werkplek te kunnen schrijven en geen foto van mijzelf in een ziekenhuisbed met een ingegipst been te hoeven posten.

Geniet van jullie zon(dag)

Ruud.

Pech.

Als ik terugkijk op gisteren, kan ik erom lachen... Maar grappig was het niet.
Ik was met het verkeerde been uit bed gestapt, een grumpy-mood zogezegd. Ik kwam niet op gang en had me voorgenomen onze elektricien te helpen. Het lukte allemaal niet goed, ik had slecht geslapen en dacht: effe op de bank liggen en dan komt het wel weer. Ik zette de TV aan en keek het begin van een serie. Het begon net spannend te worden toen de TV op zwart ging. Logisch ook, de stroom moest eraf, want er moet veilig gewerkt worden in de winkel.
Dan maar even de ogen dicht, ondanks het geluid van machines toch even geslapen en toen ik wakker werd ging het beter.

Terug de winkel in...
Even later een knal en een scheldwoord. Een ster in de ruit van de etalage. Mijn wederhelft was uitgeschoten met de nijptang.
Kort overleg wat te doen. We krijgen dubbel glas. Zelf dokken natuurlijk, want een zakelijke (glas)verzekering is van een andere orde dan een particuliere. Ik hoor het me nog zeggen tegen onze assurantie-adviseur: wanneer sneuvelt er een ruit. Gisteren dus.

Aan het eind van de dag hoor ik aan het roepen van onze elektricien dat het menens is... ik denk: die hangt aan de stroom. Ik ren terug de winkel in en zie water uit het plafond komen. De 2e keer die dag scoorde Chrit de volle punten door het badwater over de rand te laten klotsen wat zich vervolgens tussen de vloerplanken van de overloop door een weg naar beneden zocht... Zucht.

Om het verhaal positief af te sluiten ben ik...
Blij met een elektricien die aan onze wensen tegemoet komt en oude ijzeren buizen en dozen toch in het zicht laat zitten en dit dan wel veilig weet aan te sluiten.

Blij met een blok die passend is gemaakt in een gat in de trap, wat er ooit voor een verwarming in gezaagd is.

Blij met het voltooide planken project, waarvan het laatste wandje 17 manuren heeft gekost.
Blij met elke schakelaar en elk stopcontact
Blij met elk verlengsnoer dat hierdoor weg kan
Blij met alle hulp
Blij dat het einde van de verbouwing nadert
Blij dat dan de weken van inrichten eraan komen
En toch ook blij met Chrit, ondanks de wat onhandigheden van gisteren ;-)

Blijkbaar was gisteren de bekrachtiging van een spreekwoord over laatste loodjes.

Deadline.

Ik krijg de laatste tijd geregeld de vraag wanneer de opening van de winkel is. Ik weet het nog steeds niet. We hebben altijd gewerkt volgens het principe: 'af is af en dan gaan we open'. Echter de laatste weken was er een soort van deadline. Met allemaal haken en ogen, moeilijkheden en vooral stress. Op de momenten dat alles gesmeerd liep en er meters gemaakt werden, dacht ik... Makkelijk: appeltje, eitje. De momenten dat ik alleen aan het prutsen was in de kou, dacht ik... Never nooit niet.

Nu is de deadline overboord, weg stress. Het kan dat we het oorspronkelijke plan halen, zo niet, ook geen punt.
Met het tempo van afgelopen week halen we het zeker. Dinsdag werden de tuindeuren geplaatst, pap heeft maandag het muurtje onder het raam eruit gesloopt en dinsdagmorgen hebben we samen het raam eruit gebroken. In de middag kwam Timmerbedrijf van den Heuvel uit Neeritter. Dat benoem ik even met klem... Want die leveren TOP-werk. Het kozijn is in hun eigen werkplaats gemaakt en tot op de millimeter precies geplaatst. Het effect in de winkel is WAAW... Echt WAAW. En ook fijn voor de buren, die kijken niet meer tegen een dichtgetimmerd raam aan... ook prettig...

Verder werd er woensdagavond tot bijna middernacht gewerkt aan de plankenwanden, en dat werd gisteren vervolgd. Honderden planken, bijna 5000 spijkers. En nog niet klaar. Bijna...

Mijn schoonouders en Chrit zijn tante kwamen even helpen en ruimden in een razend tempo de winkel op beide verdiepingen op. Wat jullie misschien niet verwachten van mij, en ik beken het met de schaamte op mijn wangen: ik ben een ontzettende rommelmaker. Tijdens verbouwing dan wel. Ik laat overal gereedschap slingeren, bij voorkeur op de vloer. Overal een wirwar van verlengsnoeren en in elke hoek staan materialen of projectjes die half af zijn. Een eigenschap waar ik mezelf voornamelijk aan irriteer, en toch gebeurt het me. Mijn schoonvader heeft dat door denk ik, want eens in de zoveel tijd komt hij opruimen en veegt de boel eens grondig aan. Gisteren zag ik de delegatie uit het zuiden niet meer staan, vanwege de stofwolk waarin ze aan het werk waren.

In de tussentijd heeft een lieve collega het camerasysteem voor me opgehaald, wat ik na een tip van de elektricien ergens kon overnemen. Heel veel kabels en een handleiding in het Chinees en nergens een vertaalde versie te vinden. Een uitdaging. De tafel in de woonkamer vol met uitdaging.

Voor het geluidssysteem in de winkel zijn de offertes binnen en een vriend die 'in de muziek' zit, is ze aan het beoordelen. Naar mijn idee zou een eenvoudige installatie hierbij voldoen en lijken de aangeboden systemen discotheek-waardig. Tips inzake geluidssystemen zijn welkom, graag zelfs.

Vanmiddag gaan de elektricien en ik weer verder met kabels in de weer. Met de zon door de winkelruiten en de heater aan... Just a lovely way to spend a sunday afternoon...

Perspectief.

Perspectief is het punt van waaruit je iets bekijkt... Als ik een foto maak, probeer ik dat altijd iets anders te doen dan ooghoogte. Vandaag maakte ik wat detailfoto's van stukken winkel die voltooid zijn. Het vordert echt hard. Chrit en ik hebben al een aantal keer de woorden 'GAAF' en 'WAAW' gebruikt.

Ook vandaag werd er weer geklust, mijn vader kwam nog even, we moesten flink boren om een voorziening voor de toekomstige houtkachel te kunnen plaatsen. Gisteren kregen we hulp van een vriend en hebben we ook nagenoeg de hele dag geboord om lattenwerk tegen de muren te maken. Dat boren doen we als de naastgelegen dokterspraktijk gesloten is. Kwestie van rekening houden met... kwestie van plannen.

Ik boorde wat gaten voor de nisbus van de kachel en vond het laddertje te laag en dacht: 'ik pak even een hogere'...
Een fractie van een seconde later lag ik languit op de grond met boormachine en kleine laddertje bovenop me. Ik zag de winkel van een totaal ander perspectief en zag zowel Chrit als mijn vader verschrikt kijken... En met mij was niets aan de hand. Kwestie van een atletisch lichaam, ahum.

Regels en platen.

Dat was het deze week.
Dit weekend waren en geen verplichtingen van welke aard dan ook, dus Chrit en ik hebben 3 dagen doorgewerkt in de winkel. Chrit voornamelijk stucwerk en ik timmerwerk. Meters gemaakt.

Het tussenwandje boven en de meterkast beneden zijn grotendeels klaar. Onze vaste timmerman zit in de lappenmand, dus heb ik zelf de deuren in de meterkast gehangen. Het geheel is een eigen ontwerp, van nul af aan gemaakt. Het kozijn ook, om de oude deuren heen.

Stiekem gaat het toch best wel hard. Het is niet zo dat we elke dag de klok rond klussen, af en toe liggen we ook op de bank voor de TV.

Tussendoor was ik deze week nog met 2 collega's op inkoop. Een antiekhandelaar op leeftijd ging opruimen. We togen er gezamenlijk heen. Het bewijs is geleverd dat je gerust met 3 bedrijven samen op 1 plek kunt inkopen. Mijn bus was nagenoeg vol en we hebben als afsluiting samen lekker gegeten.

In de goot.

Kabelgoot wel te verstaan. Het item van de week. Ze lagen al een hele poos te wachten. Het is prijzig spul en ik kocht al enkele jaren geleden een partijtje.
Afgelopen voorjaar op een marktje in België stond weer een partijtje tegen een bus aan geleund, nonchalant, alsof ze er al jaren stonden. De verkoper en ik kwamen overeen en toen moesten ze getransporteerd naar onze bus. Ze zijn 3 meter lang, we bonden ze op onze steekwagen en Chrit bood aan ze te duwen. Ik voorop, voor de steekkar uit, roepend 'pardon' en 'attention s'il vous plait'. Bij de bus aangekomen pasten ze net erin. Boven de cabine schuin naar beneden, de deuren gingen nèt dicht.
Een paar weken later was ik met mijn toenmalige buurman (in dit huis ook vaak aanwezig als elektricien en eigenaar van de bouwradio) op ander marktje... Zelfde bus, zelfde verkoper en weer een partijtje kabelgoten... Weer hetzelfde circus.
Enige weken later, ander marktje, ik was aan het speuren op een deken, hoor ik: Je n'en ai plus! Ik kijk omhoog, zelfde verkoper, maar de kabelgoten waren op :-)

Terug naar afgelopen week. Het spuiten van het plafond heb ik jullie laten zien, in een razend tempo werd alles zwart.
Het plastic is verdwenen en de kabelgoten hangen, er zit zelfs ook kabel in, ze zijn niet puur esthetisch. De lampen kocht ik in 2016 al, onze toenmalige stagiair heeft ze samen met mij omgebouwd naar 230 volt. Ze passen perfect. De loods wordt leger, de winkel mooier.
Beneden is mijn vader nog steeds met specie aan de gang, op zijn gemak, op zijn steiger, wordt alles netjes vastgezet en afgewerkt en mooi grijs.

Komende week een beetje van alles, een tussenwandje plaatsen, de ombouw van de meterkast maken en nog een beetje stuken.
Vandaag zijn we onderweg naar een beurs, kijken naar wat het voorjaar in petto heeft en kijken of we nog wat moois kunnen scoren om jullie mee te verrassen in onze nieuwe winkel.

Effe...

Effe, ff, eventjes, allemaal woorden om een klus aan te geven die zo gebeurd is. Wij gingen effe de keuken opfrissen, wat uiteraard 'iets' langer duurde dan gepland. Niet dat we een nieuwe keuken en nieuwe vloer kregen, dat komt in een latere fase, omdat we niet weten of de keuken op deze plek blijft, of naar een andere locatie in huis gaat. Die opties liggen nog open en die discussie duurt nog voort.

Terug naar de huidige keuken, 40 jaar oud en een vloer waarvan alleen ik hem acceptabel vind en de rest van de wereld blijkbaar niet. Het is af, en het is super gelukt. Muren gladtrekken heb ik na 4 uur gehannes op een muurtje van 3 vierkante meter weggestreept als doe-het-zelf klus. Monodek bleek een leugen en werd triodek. Het wit zit erop, het behang is weg. Bij een kleur genaamd 'olifant' zou je grijs verwachten, het is purper. Niettemin een mooie kleur. De oude geelsteen potten die ik vorig jaar van een collega verzamelaar overnam vonden een plek op de bovenkastjes.

In de tussentijd is de elektricien weer geweest en mijn vader heeft een metselklus op zich genomen. Met 74 jaar nog op de steiger, dat is toch fantastisch.
Komende donderdag komt de schilder het plafond in de bovenwinkel (winkelruimte op de eerste etage) spuiten, we zijn erg benieuwd, hij zegt zelf dat het maar 'effe' duurt... Denkelijk duurt het afplakken 2x zo lang als het spuiten...
Tussendoor nog balansen, gelukkig is dat al grotendeels voorbereid toen alles de dozen in ging, anders hadden nu alle dozen weer geopend moeten worden.

Vandaag is het rustdag, ben verkouden en heb keelpijn... Goed geweest voor deze week, de bank wacht op mij, met een dekentje, het huispak ligt klaar... 'effe' niks :-)